.ZNANE POSTACIE

Informacje o wielkich postaciach Cracovii pochodzą z serwisu www.WikiPasy.pl. Tadeusz Błachno (ur. 11 marca 1953), w Skale. Napastnik, wychowanek Skalanki Skała. Zawodnik Cracovii w sezonach: 1980/81, 1981/82, 1982/83.  do 1970 Skalanka Skała 1970-71 MKS Krakus Nowa Huta 1971-72 Hutnik Kraków 1972-73 Legia Warszawa 1973-74 Widzew Łódź 1974-75 Hutnik Kraków 1975-80 Widzew Łódź 1980-83 Cracovia Kraków 1983-84 FC Heist Obdemberg Dwukrotny reprezentant Polski (30 sierpnia 1978r. Polska wygrywa z Finlandią 0:1, oraz 6 września 1978r. Polska wygrywa z Islandią 0:2). Zakończył karierę w 1985 roku, lecz wciąż interesował się piłką i Cracovią. W wieku 39 lat uległ poważnemu wypadkowi tramwajowemu w którego rezultacie stracił nogę. Mimo tego nie stracił pogody ducha i dość często można go spotkać na Kałuży. Kibicuje Pasom. William Beniamin Calder (ur. 8 października 1885 w Brighton.) Można zaryzykować twierdzenie, ze nie byłoby Wielkiej Cracovii gdyby nie ten skromny Anglik. Przyjechał w 1908 do Krakowa jako wolontariusz - native speaker, jak byśmy dzisiaj powiedzieli, szkoły językowej Berlitza. Ponieważ jednak wcześniej kopał w Anglii piłkę - zainteresował się też Cracovią. Szybko wkomponował się do zespołu i równie szybko flegmatyczny Anglik został gorącym Pasiakiem całym sercem. Nie tylko grał, nie tylko trenował i uczył piłkarzy podstaw gry zespołowej, ale - mając pewne pojęcie o organizacji klubu - wraz z Lustgartenem przekształcił amatorską drużynę w prawdziwy klub. Był współtwórcą statutu, pomysłodawcą odznaki klubowej, załatwił pierwszy lokal klubowy. A oprócz tego był niezłym obrońcą. Toteż, gdy trzy lata później został służbowo przeniesiony do Warszawy - żegnano go z prawdziwym żalem. Mimo propozycji ze strony warszawskich klubów nie zagrał w nich w piłkę, a spotkany przypadkowo w czasie wojny twierdził, ze w Cracovii spędził najpiękniejsze trzy lata swojego życia. Edward Cetnarowski (ur. 3 października 1877 w Rzeszowie, zm. 3 września 1933). Z wykształcenia był doktorem medycyny - lekarz ginekolog, pracował jako asystentem u dr. Henryka Jordana. Był on jednym z najznamienitszych działaczy klubowy Cracovii, był piątym prezesem Cracovii w latach 1919 - 1932 oraz został pierwszym prezesem honorowym 31 stycznia 1932. Tworzył potęgę Pasów w niepodległej Rzeczpospolitej. Głównie w trudnych czasach po pierwszej wojnie światowej. Za jego prezesury Cracovia stała się klubem znanym w całej Europie. Edward Cetnarowski dbał nie tylko o piłkarzy. W czasie, kiedy był włodarzem Cracovii, pozostałe sekcje - a było ich wiele - też należały do czołowych w kraju. [WIĘCEJ] Roman Ciesielski (ur. 4 listopada 1924, zm. 9 czerwca 2004) Był doskonałym koszykarzem Cracovii w latach 1946-1953, długoletnim kapitanem drużyny, reprezentantem Polski w tej dyscyplinie. Był kapitanem w owianym skandalem, pamiętnym meczu finału Pucharu Polski w 1948 roku z Gwardią (Wisłą). [WIĘCEJ] Kazimierz Fiałka (ur. 1907, zm. 1970) Lekkoatleta (długodystansowiec). W Cracovii przez całą karierę (1927-1939). Siedmiokrotny mistrz Polski, dwukrotny rekordzista Polski. Olimpijczyk (Berlin 1936). Zwycięzca prestiżowego biegu "Querch durch Berlin" w 1937). Żołnierz wojsk polskich na Zachodzie. Stefan Fryc (ur. 10 sierpnia 1894, zm. listopad 1943) Reprezentacyjny obrońca Cracovii, olimpijczyk, mistrz Polski. Piłką nożną zainteresował się w okresie gimnazjalnym (1910), kiedy to został członkiem Cracovii. Od października 1911 (wszedł do pierwszego zespołu) do listopada 1926 (zakończył karierę sportową) rozegrał w jej barwach 313 spotkań. Z drużyną tą zdobył tytuł mistrza Polski (1921) i rozegrał (1922-1924) 8 meczów w reprezentacji narodowej (podczas meczu z Rumunią 3 września 1922 w Czerniowcach był jej kapitanem). Wystąpił także na IO. Zarówno w Cracovii jak i reprezentacji grał na pozycji lewego obrońcy. Wraz ze swym kolegą klubowym Ludwikiem Gintelem tworzył na początku lat dwudziestych najlepszy duet obrońców w kraju. [WIĘCEJ] Ludwik Gintel (Ur. 26 września 1899 w Krakowie, zm. 11 lipca 1971 w Tel Awiwie.) Debiutował w I drużynie w wieku 17 lat i pasiastym barwom pozostał wierny przez całą swoją karierę, która zakończył w 1931 rozegrał w Cracovii 325 spotkań. Doskonale wyszkolony technicznie, myślący na boisku - był zaporą nie do przejścia. [WIĘCEJ] Edward Jabłoński (ur. 13 października 1918, zm. 17 listopada 1970) Prawy pomocnik, wychowanek Nadwiślanu. Zawodnik Cracovii w sezonach: 1938, 1939, 1947, 1948, 1949, 1950. Swoją przygodę z piłką nożną rozpoczął w Nadwiślanie (1931-38), następnie w Cracovii aż do 1950 roku gdzie rozegrał 70 meczy pierwszoligowych i strzelił w nich i dwie bramki. Brał udział również w konspiracyjnych rozgrywkach podczas okupacji. Był w drużynie, kiedy ta w sezonie 1947 walczyła o ekstraklasę rozegrał wtedy 18 meczy strzelając 3 bramki. Kiedy Pasy w 1948 wywalczyła Mistrzostwo Polski był jej kapitanem. Został reprezentantem Polski mając niespełna 19 lat nie wszyscy potrafili docenić jego talent. Dopiero Węgrzy użyli określenia "cudowny futbol młokosa" i jego umiejętności postawili na równi z Wilimowskim. W swojej karierze jako trener prowadził zespoły: Korony, Włókniarza i Hutnika w Trzebini, Prądniczanki, Liblinianki jak również Cracovii przez krótki czas od połowy od końca sezonu 1958 Marian Jabłoński (ur. 4 lutego 1922, zm. 11 marca 2004) Lewy pomocnik, wychowanek Nadwiślanu. Zawodnik mistrzowskiej drużyny 1948. Józef Kałuża (ur. 11 lutego 1896 w Przemyślu, zm. 11 października 1944 w Krakowie). Piłkarz - napastnik, nauczyciel, 20-krotny reprezentant Polski (1921-1930), zdobywca 8 bramek. Olimpijczyk z Paryża 1924. Kapitan sportowy PZPN. Wybitny piłkarz, publicysta i działacz sportowy. [WIĘCEJ] Adam Kowalski (ur. 19 Grudnia 1912, zm. 9 Grudnia 1971) ps. "Roch", "Nowak". Wszechstronny sportowiec Cracovii, trzykrotny olimpijczyk w hokeju na lodzie (1932, 1936, 1948). Był zawodnikiem niezwykle uzdolnionym i wszechstronnym (pływak, waterpolista, piłkarz, koszykarz), ale największe sukcesy odniósł w hokeju na lodzie. Przez cały czas trwania kariery sportowej wierny był Cracovii (1928-1951), 53-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych (1932-1948) w których zdobył 22 bramki, 3-krotny mistrz Polski (1937, 1946, 1949), 4-krotny uczestnik mistrzostw świata (1935, 1937-1939). [WIĘCEJ] Ignacy Książek (Ur.25 lipca 1906 w miejscowości Tłuczań koło Wadowic, zm. 4 września 2005 w Krakowie.) Był zafascynowany futbolem, ale na mistrzowskim poziomie radził sobie w tenisie stołowym, zdobywając dwukrotnie mistrzostwo Krakowa. Był kierownikiem drużyny piłkarskiej juniorów, w czasie II wojny światowej został kierownikiem I drużyny. Jako odkrywca piłkarskich talentów przyczynił się do sukcesów Cracovii po wojnie - mistrzostwa Polski w 1948 i wicemistrzostwa rok później. Działał również w sekcji tenisa stołowego. Nazywany legendą Cracovii, zmarł rok po odzyskaniu przez klub miejsca w esktraklasie, w wieku 99 lat. Jego śmierć była ogromnym wstrząsem dla całego środowiska związanego z Cracovią wszyscy liczyli na to, że po tylu latach zaangażowania w klub dożyje jednocześnie swoich i Cracovii setnych urodzin. Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. "Legenda "Pasów", bo znał wszystkich i wszyscy jego znali, ale to on był ten pierwszy, który krzewił miłość do klubowych barw." Józef Lustgarten Wspaniała i legendarna postać. Był jednym ze współzałożycieli Cracovii, pomysłodawcą nazwy klubu, został wyróżniony godnością honorowego prezesa. Człowiek wszechstronny - z zawodu był prawnikiem, znał kilka języków obcych, ale jego największą pasją była piłka nożna i Cracovia. [WIĘCEJ] Czesław Marchewczyk (Ur. 1 października 1912 w Krakowie, zm. 10 listopada 2003 w Krakowie). Hokeista-napastnik, od dziecka trenował hokej, najpierw w Sokole, a od 1927 w Cracovii, w której gral do zakończenia kariery w 1949. Jako pierwszy krakowianin został powołany do reprezentacji Polski, w której rozegrał 66 meczów, zdobywając 20 bramek. Reprezentował Polskę na trzech olimpiadach zimowych: Lake Placid (1932), Garmisch-Partenkirchen (1936) i St Moritz (1948). Brał również udział w pięciu turniejach o hokejowe mistrzostwo świata (1930, 1935, 1937, 1938, 1939). Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Polski, w 1937, 1946, 1947. Sukcesy odnosił także w piłkę ręczną, zdobywając dla Cracovii dwa razy mistrzostwo Polski - 1930, 1933. W 1935 rozegrał jedno spotkanie w reprezentacji kraju. [WIĘCEJ] Eugeniusz Mazur Zagrał w ponad 500 spotkaniach jedenastki Cracovii, w okresie 1946-59. Rekord Cracovii pod tym względem. [WIĘCEJ] Paweł Misior (ur. 14 października 1968r. w Dobczycach) Był on pomysłodawcą i twórcą Grupy 100, to on tchnął wiarę w grono sympatyków Cracovii, co przyczyniło się do powrotu Cracovii na zasłużone pierwszoligowe miejsce. Dzięki jego zabiegom prof. Filipiak zainwestował w Cracovii. Od marca 2002r. do czerwca 2004r. był prezesem Cracovii. Potem do maja 2005r. jej wiceprezesem, aż końcu do października 2005r. był odpowiedzialny za jubileusz stulecia klubu. Obecnie pracuje jako redaktor naczelny miesięczika "Derby". Jest On jedną z najbardziej zasłużonych postaci współczesnej Cracovii. Tadeusz Parpan [WIĘCEJ] Czesław Rajtar [WIĘCEJ] Eugeniusz Różankowski Zawodnik mistrzowskiej drużyny 1948. Stanisław Różankowski (ur. 25 Stycznia 1925 w Myślenicach, zm. 01 Lipca 2004) Uczęszczał do szkoły w Krakowie, po zajęciach grał w piłke z kolegami na Błoniach, gdzie wypatrzył go i zwerbował do drużyny juniorów Cracovii Ignacy Książek. W czasie wojny mieszkał w Myślenicach i grał w tamtejszym Dalinie. Po wojnie wrócił do Cracovii - debiutował w derbach 21 października 1945. Jedyną w tym meczu bramkę dla Pasów zdobył głową właśnie Stanisław Różankowski. Był bowiem fenomenalnie skoczny i potrafił tę głowę przyłożyć odpowiednio. Ze 111 bramek jakie strzelił dla Cracovii - ponad 90 procent zdobył właśnie głową. 126 meczy w barwach Cracovii. Zawodnik mistrzowskiej drużyny z sezonu 1947/48. Ostro krytykował ustrój socjalistyczny i z tego powodu w wieku 26 lat dostał od władz "wilczy bilet". Odtąd mógł kopać piłke tylko w B-klasowym Dalinie Myślenice. Ostatni mecz w Pasach Pan Stanisław rozegrał 24 czerwca 1951. Łącznie - w ciągu niecałych 6 lat zagrał tych meczy 126, mając imponującą bramkostrzelność 0,88 bramki na mecz - lepiej niż legendarny Józef Kałuża. Nikt w Cracovii dotąd tego rekordu nie pobił. Strzelił m.in. dwie decydujące bramki w meczu barażowym o mistrzostwo z Wisłą w 1948. Po przejściu na piłkarską emeryture trenował juniorów Cracovii, a później aktywnie działał w Radzie Seniorów Leon Sperling (Ur. się 7 sierpnia 1900 w Krakowie, zamordowany 18 grudnia 1941 we Lwowie). Absolwent liceum handlowego, urzednik bankowy. Jeden z najlepszych napastników okresu międzywojennego. Wychowanek Jutrzenki Kraków, od 1916 - przez całą karierę - do 1934 zwiazany z Cracovia. Rozegrał 381 meczów. Trzykrotny mistrz Polski (1921, 1930, 1932). Klubowy rekordzista w liczbie występów w reprezentacji - miał ich 21. Olimpijczyk (Paryż 1924) "Znakomity lewoskrzydłowy, technik najwyższej klasy, wielki indywidualista. Zbliżony w stylu gry całkowicie do Mielecha - pisał o Sperlingu Józef Kałuża - ustępował mu w szybkości, bił go natomiast zwrotnością ruchów i jakością strzału". "Maleńki lewoskrzydłowy Sperling, wołany "Muniu", umiejący tak sprytnie wymanewrować dryblingiem przeciwników, że cała widownia rechotała ze śmiechu" - dodawał Vogler. Po zakończeniu kariery urzędnik bankowy. Po wybuchu II wojny wyjechał do Lwowa, gdzie był trenerem.